Yakup Turgut
@Jackob
49 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Okuması, zaman zaman eğlenceli, fakat birçok noktada aynı şeylerin gereksiz tekrara girmesi nedeniyle okuru sıkan ve yoran bir üsluba sahip olduğu söylenebilir. Yazarın bu kitabı ile okura vermek istediği temel mesaj (öğreti): İnsanlar çevresinde meydana gelen durumların ve olguların birer sonucu değil, tam aksine sebepleridir. Yazar bu mesajını iletirken iddalı ve süslü ifadeler ile okurun algısını yönetmeye çalıştığı görülmekte. Bu cümlelerden bazıları aşağıdaki gibi olup, kitap içerisinden defalarca kez tekrar edilerek, yazarın temel mesajı canlı tutulmaya çalışılmıştır:
1 .‘the world is such, because you are such’
2. ‘states are events’
3. ‘vision and reality are one and the same thing’
4. The slightest change in your being moves mountains in the world of events.
Bu ifadelerden birincisi, yazarın 416 sayfa boyunca okuyucuya empoze etmeye çalıştığı temel düşünceyi çok net yansıtmaktadır. Kitap özünde, kişisel farkındalığı zayıf, hayatta birşeyleri anlamlandırmakta zorlanan bir öğrenici karakterin, “Dreamer” isimli, bir öğretici karakterle gerçekleştirdiği sohbetler ve olaylar doğrultusunda yaşadığı değişime okuyucu şahit eden bir serüven, belki de bu, kitabı diğer kişisel gelişim kitaplarından farklı kılan yanı. Sizler de, hayatı sorguladığınız, farklı bakış açılarına ihtiyaç duyduğunuz bir döneminizdeyseniz bu kitap size iyi gelebilir.
Reklam
Yazarın Eserlerinde kullanılan dil ziyadesiyle imgesel bir özelliğe sahip. Betimlemelerden fazlasıyla yararlanan yazar telâffuzu benzeşen sözcüklerle sık sık kelime oyunları yapıyor. Cümle kurulumunda kurallı cümleler yerine devrik cümleler kurmaya daha çok önem vermekle kalmayıp tek kelimelik cümleler kuruyor. Anlatım dilini farklı tekniklerle kuvvetlendiren yazar böylelikle anlattıklarının gücünü ve etkisini çoğaltıyor. Bora Abdo, bize hiç görmediğimiz, farkında olmadığımız detayların, -daha anlamlı bir söyleyişle- hayatın içinden sesleniyor. Durum öykücülüğünün belirli bir kurgusallık taşımayan muğlaklığı okuyucuyu en çok cezbeden yanıdır. Okuyucu okurken bir yandan anlatılanın fotoğrafını zihniyle çekerken bir yandan da kendince farklı bir çıkarsamada bulunabilir. Ya da yazarın yaptığı gibi, durumun olduğu hâliyle fotoğrafını çeker ve gider. Buradaki özgürlüğün tarifini okuyucu içinde yazar için de yapmak zor.
Eserde geçen öykülere dikkatlice baktığımızda İstanbul’un farklı semtlerinde yaşanan/gözlemlenen durumlar yalın hâliyle anlatılıyor. Öykülerdeki bu yalınlık bir anlamda bütüncül yaklaşımın olmadığını düşündürürken diğer yandan da aslında, hayatın, aynı yalınlık ve bir bütününün birbirine bağlı ama ayrık parçalarından oluştuğunu ortaya koyuyor. Bu yanıyla hayatın gerçekliğini daha içten ve sahici anlatıyor diyebiliriz. Şehrin kasvetli havasını soluyorsunuz öyküleri okudukça. İstanbul’daki farklı yaşam şekil ve anlayışlarına sahip insanları görmek mümkün. Eserde kullanılan dilin karamsar bir dil olduğunu söylemek mümkünse de tuhaf bir ümidi de içinde barındırıyor. Her an bir şey olacakmış ve bu hem tahrik hem de rahatsız edici karamsarlık dağılacakmış gibi hissediyorsunuz. Burada fark edilen detay ise, hayatın içinde olanlar tam da burada anlatılara benzediği.
