Gizemli
@Janesa
39 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
“İnsan yanında annesi olmayınca eğri büyüyor, hem annesi hem babası olmayınca çok daha kötü… Acı bütün bedenimi yabani otlar ve dikenlerle kaplayıp beni duygusuzlaştırdı.”
Sayfa 45
Ah! Gönlümde ne ateşler yanıyor! Ciğerime ne hançerler vuruluyor, gözümden ne zehirler akıyor! Bilseydi belki beni böyle bırakacağına, acırdı da öldürür, öyle giderdi .
Hayat bazen önüne geçilemez bir fırtınadır. Seni, seni planlarınla birlikte dağıtır.
Milyon parçaya ayırır ve kolayca bir yana savurur. İçimizdeki derin endişenin kaynağı hâline gelir.
Sen daha parçalarını toplayacak gücü bulamadan, yeniden seni inandırır ve tam ayağa kalktığını hissettiğin anda, daha da acımasız bir şekilde seni milyon parçaya ayırır.
Bunun seni sabırlı bir yolcu yapacağına inandırır.
Buna inanmak belki de en kolay kabulleniş olabilir; ama bazen bu kısır döngüden çıkıp beklenti çukurunun içinde kalmamak gerekir.
Dersi kabullenip vazgeçmektir; daha az acıtacağına inanıp yolu değil, amacı değiştirmektir.
Bir beklenti batağında ölmenin kimseye faydası yok. Gerçek şu ki, gelip geçen günün bir garantisi yok.
Bu ömür denen yolun uzunluğu ya da kısalığı tartışılır.
Böylesine bir bilinmezliğin içindeyken, ahmakça beklenti çukurunda kalmak deliliktir.
Hemen ayağa kalkmalı ve başka amaçlar uğruna yola çıkmalıyız.
Karanlıkta beklemenin kimseye faydası olmaz.
Tüm karanlık gecelerime bugün bir mum yaktım.
Sadece bana ait olan, benim ışığını gördüğüm; kimsenin sırrını bilmediği o ışık…