Berenisin Saçı
@Janguase
50 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Kitap etkileyici bir şekilde başlıyor. Başlar başlamaz kendinizi hikâyenin içinde buluyorsunuz. Kitapta konusu geçen yerlere dair merak uyandıran tasvirler var. Konunun akışı ve kişi - mekân tasvirleri kitaba orantılı dağılmış. İç içe geçmiş hikayeler kitaba adını da veren mimariyi çağrıştırıyor.
Reklam
Güray Süngü'nün sıradışı bir tarzı var. Yazarlık yeteneğim olmamasına rağmen bir Güray Süngü yazısı okurken nedense, "bunu ben yazmış olmalıydım" ya da "bir kitabı, yazarı değil de ben yazmış olsam o kitap bu kitap olurdu" gibi şeyler düşünmekten kendimi alamıyorum. (Kim bilir belki de zamanın doğrusal olmayan bir yerlerinde ben anlatmışımdır ilk) Kelimeleri özenle seçmek belki bir deneme, kısa bir öykü için kolay olabilir fakat şimdiye kadar okuduğum hiçbir kitabında ya da yazısında laf kalabalığı denilecek türden bir cümleye rastlamadım. İnsan zihninde (zihnin karanlık arka sokakları dahil) bir şehrin yüz yıllık sakini gibi rahatça dolaşması heyecan verici. Nitekim Deli Gömleği de bildiğimiz bir Güray Süngü eseri.
Yazarın şahsına münhasır bir kalemi var. Bir dönem romanı olmasına, dolayısıyla diyalogların dönemin konuşma diline uygun dilde olmasına rağmen daha önceki kitaplarını okumuş olanlar yazarın imzasını hissedilir bir biçimde algılayacaklardır.
Kitabın konusu 19. yy.da İstanbul’da yaşanan bir pandemi süreci içinde ilerliyor. İçinden geçmekte olduğumuz süreçle dönemi kıyaslamak açısından güzel bir eser. O zamandan bu zamana değişen şeyleri, salgına karşı alınan benzer tedbirleri, hiç değişmeyen bazı zihniyetleri hikaye içerisindeki diyaloglardan okumak mümkün. Bununla birlikte yazarın İstanbul tarihi hakkındaki bilgisi de kitabı besleyen temel unsurlardan biri olmuş.
Öte yandan, yazarın İstanbul'un taşrasına olan mesafesini de karakterlerden okumak mümkün. Anadolulu bazı karakter tasvirleri (taşralı hoca) Cumhuriyet dönemi ilk yılları yazarlarının ısmarlama Anadolu romanları üslubunu andırıyor. Bu yönüyle kitaptaki Anadolulu imajı okura antipatik gelebilir.
İzdiham dergisinin daha önce denenmemiş kolektif bir çalışması. İçeriğinde birbirinden faklı şehirlerde birbirinden farklı dertleri, hikayeleri, anlatmak için biriktirdiği ve fakat bir şekilde elinde kalmış cümleleri olan okurların İzdiham'a mektupları var. Yazarlar profesyonel değil ancak her biri samimi bir üslupla yazdığı için okurken edebi niteliği sorgulama ihtiyacı doğmuyor. Bununla birlikte aralarında, severek okuduğumuz yazarların kalemlerini aratmayanlar da var. Kitabı bitirdikten sonra keşke projenin devamı gelse denilen türden samimi bir çalışma olmuş.
Yazarın okuduğum ilk kitabı. Diğer kitaplarına karşı merak uyandıracak kadar beğendim. Normalde akıcılık kitapta aradığım esas niteliklerden biri olmamakla birlikte akıcı olması bir bakıma hoşuma gitti çünkü yazar kurguyu sürükleyici yapayım derken, çoğu akıcı kitapta olduğu üzere, kitabı olaylara boğmamış. Okurken insanın durup hikayedeki insanların duygularını, düşüncelerini dinlemeye onlarla empati kurmaya vakti oluyor. Afganistan özelinde Ortadoğu'nun yakın tarihini okuma imkanı sağlıyor. Aynı zamanda batıdaki doğu kökenli insanların kuşaklar arası gelenekçi-modern bakış açısı farklılığını da gözlemlemek mümkün. Kitabı bitirdikten sonra filmini de izledim ancak şüphesiz kitap çok daha başarılı. Önce filmi izlemiş olsaydım muhtemelen merak edip kitabı okumayabilirdim.
