0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Günaydın eşitlik ve saygıyı seven alçak gönüllü insanlara…
Gereksiz özgüven kibre ve egoya dönüşüyorsa, gereksiz ve fazla FEMİNİZM de bence “ toplumu kin ve düşmanlığa tahrik veya aşağılama suçu” sayılmalı. Biz eşitiz dedikçe kadına pozitif ayrımcılık istemek ve bunu böyle bir platformda alenen kibirlice söylemek hoş olmuyor. ( karşıma çıkan bazı paylaşımlardan ciddi manada rahatsız olduğum için yazma gereği duydum. )
Puan vermedi·260 syf.·
2026 11. kitabı
Üç evlat, üç genç, üç fidan….
İncelemeye başlamadan evvel şunu belirtmek istiyorum. Siyasi görüş olarak değil vatanseverlik ve insanlık olarak değerlendirmek gerekir bu olayı. Ve bazı yorumlar yapmadan önce iyi araştırmak ve dönemin siyasilerinin yıllar sonra söylediklerine de bakmak önemli.
Dar Ağacında Üç Fidan bende bir kitap etkisi bırakmadı; resmen içimde kapanmayacak bir yara açtı. Sayfaları çevirdikçe yalnızca üç gencin hikâyesini değil, bu ülkenin kendi evlatlarından nasıl korkabildiğini gördüm. Daha yirmili yaşlarında, hayalleri olan, öfkeleri olan, inançları olan üç genç… Ve karşılarında koskoca bir devlet. İnsan okurken bazen cümlelere değil, boğazına düğümlenen o çaresizliğe takılıyor.
En ağır gelen şey idamın kendisi değil; bir annenin evladına son kez bakması, bir halkın sessiz kalması ve gençliğin darağacında susturulmaya çalışılmasıydı. Çünkü bazı ölümler yalnızca ölüm değildir. Bazı ölümler, bir ülkenin vicdanına bırakılmış ömürlük utançtır.
Nihat Behram öyle bir anlatmış ki; insan kitabı okumuyor, yaşıyor. Bir yanda “adalet” denilerek verilen kararlar, diğer yanda hayatının baharında toprağa düşen çocuklar… Bazı insanlar gerçekten ölmez; onları öldüren düzen unutulmadıkça yaşamaya devam ederler.
“Dar Ağacında Üç Fidan” bana şunu hissettirdi: Bu ülkede bazen gençler yanlış yaptıkları için değil, boyun eğmedikleri için cezalandırıldı. Ve bazı darağaçları yıllar geçse de hâlâ bir halkın hafızasında sallanmaya devam ediyor.
İncelemeyi Deniz’in güzel bir sözü ile bitirmek istiyorum. “Sen yanmazsan, ben yanmazsam , nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa…”
Keyifli okumalar…
