İngiliz işgalini takip eden yıllardaki şeker atılımını Moreno Fraginals şöyle anlatır: İspanyollar'ın ticaret tekeli paramparça olmuştu. Köle ithali hiçbir şekilde kontrol edilemiyordu. Rafineriler insanları, toprağı, bütün kaynakları yutuyordu. Tersane ve dökümhane işçileriyle zanaatkârlar işlerini bırakıp rafineride çalışmaya başlamışlardı. Tütün ve meyve yetiştiren köylüler de, şekerin topraklarını işgal etmesiyle, zorunlu olarak şeker üretimine hizmet ediyorlardı. Plantasyonların yaygınlaşması toprağın verimini düşürüyor, rafineri sayısı gün geçtikçe artıyor ve her rafineri gittikçe daha büyük bir alan kaplıyordu. Tütün tarlaları, ormanlar ve otlaklar yakılıyordu. 1792'de, birkaç yıl önce Küba'nın önemli bir ihraç maddesi olan kurutulmuş et, büyük ölçüde ithal edilmeye başlandı. Bugün de hâlâ da ithal edilmektedir. Tersane ve dökümhane sonunda çalışmaz oldu, tütün üretimi durdu; şeker üretiminde çalışan köleler günde aralıksız yirmi saat çalışıyordu.
Şeker hükümdarlığının gücü gittikçe sağlamlaşıyordu. 18. yüzyıl sonunda uluslararası borsalarda spekülasyon almış yürümüştü.
Güines'te toprağm fiyatı yirmi katına fırlamıştı. Havana'da ger çek faizler yasal faizin sekiz katıydı. Küba'mn her yerinde vaftiz, cenaze ve komünyonların ücreti, zenci ve büyükbaş hayvan fiyat ları gibi yüksekti.