Duymuyorum ben acılarımı. Ve yitirdim çoktan
Yitirdim bütün karşıtlıkları. Ne umut
Ne umutsuzluk, ne hiçbir şey
Kurtaramaz varlığımı benim. Ve yoğun bir anlamsızlığın içinde
Sanki renksiz, boyutsuz
Ve göksüz, zamansız bir evrende
Tek çıkar yol yaşamaksa Lusin
Yaşıyorum bende kaygısız
Değişmez bir anlamsızlığı böylece.
LUSİN
Unutulmuş gibiyim ben. Ve insan
Bir bakıma unutulmuş gibidir
Bilmemki nasıl anlatmalı, yalnız bile değilim
Belki de yalnızlıktan
Daha fazla birşey bu
Unuttum ben kendimi de Stepan
STEPAN
Kopunca kendimizden. Ve herşeyden biraz kopunca
Bir güç olduğunu sanırız yalnızlığın
Hatta bir bakıma övünürüz de onunla
SARHOŞLUK
Dün gece şiir yazmışım sarhoşluğumda;
Kadından aşktan bahsetmişim.
Yağmurun eğri yağdığından,
Caddelerin düz olduğundan şikayet etmişim.
Bir dünya görmüşüm keyfimce,
İnsanları ve düşünceleri bana benzer.
Değişivermişim...