Artemisia

Artemisia
@Jouissance_
Oğlunun başına bulut oturmamış. Oysa onun başı daima bulutlu. Bu bulut yüzünden diye düşündü, hayır bulut değil dedi, bulut temiz ve hoş bir şeydir, benimki korkulardan, suçlardan, bıkmalardan, anlamsızlıklardan bir yere varmayan kopuk düşüncelerden oluşmuş tozlu bir topak. Katılaşmış, yapış yapış olmuş bu toprağın zihninin damarlarını kapladığını düşündü. Bu topak yüzünden göremiyor hayatı.
Hangi tür kitapları seviyorsun? 🔎 Polisiye 💕 Romantik 🚀 Bilim Kurgu 🏰 Fantastik 📖 Klasik 🧠 Kişisel Gelişim 🏛️ Tarih 😱 Gerilim
Asi ruhlu doğmadığı gibi itaatkar yetiştirildi. Bütün gücünü toplayıp babasına bir kere karşı çıkması sayılmazsa başkaldırmak karakteri olmadı. Ama yine de tümüyle köleleşmeye meyilli biri değildi. Bu yüzden ömrünü baş eğmekle isyanın birbirine bitişiği daracık bir alanda geçirdi, kırk yılda bir kafasını kaldırdığı olduysa da hayatının dizginlerini eline alamadı, çevresini saran görünmez duvarlara çarptı durdu.
Evde kendini daha kötü hissetmiyor, daha iyi de hissetmiyor, sadece her bir taşını kendi koyduğu evinde tuhaf hissediyor. Sanki yıllar önce yanlışlıkla kendisinin olmayan bir eve girmiş, evdekiler de kaybettikleri birinin yerine onu koymuşlar, benimsemişler, geçinip gidiyorlar.
O arada dünya döner, gündüzler geceye bağlanır, ay bulutların arasına girer çıkar, ben kök saldığım yerde kalırım. Bazıları benim gibi ağaç doğar.
Şimdi insanın acıyı taşıma kapasitesinin sonsuz olduğunu düşünüyor. İnsan ezilinceye, ezilip incecik bir tabaka kağıt haline gelinceye, hatta yok oluncaya kadar acıyı taşıyabiliyor.
Sayfa 248·Kitabı okudu