Doğası gereği sona erecekti, tıpkı mevsimler gibi, ateşi harlayan da biteceğinin bilinmesiydi. “Farklı hayatlar yaşıyorduk, hepsi bu,” aramızda olan biteni merak edenlere verdiğim ortak cevap olsa da, “farklı hayatlar” bir yumuşatma, “hepsi bu” da bariz bir yalandı.
Demek istediğim şu: Mutluydum. Her an mutlu değildim, çoğunlukla mutlu olduğum bile söylenemezdi ama dibine kadar hakiki bir neşe duymak nedir öğrendim. Belki de herkese ömrü boyunca belli bir miktar mutluluk veriliyordur ve ben kendi hakkımı Leyla’yla çabucak tüketmişimdir.