Julide bıyık
@Julide_byk
Şu anda okuduğu kitap
Nureddin Paşa:
- Biz yardım edelim, dedikten sonra, eline kazmayı alarak mezarı açtı ve ölüyü beraberce indirdiler. Bana dönerek:
- Sen de üzerine bir avuç toprak at, dedi. Hoca diz çökmüş, elleri göğe açılmış dua ediyordu. Biz de ellerimizi göğe kaldırdık. İçimden, ''Ey Allah'ım, bütün insanlara, onların senin çocukların ve birbirlerinin kardeşi olduklarını öğretmenin zamanı gelmedi mi?'' dedim.
Reklam
Bu zaferi, halkın iradesi yaratmıştı. Erzurum'dan İzmir'e kadar kanlarını akıtarak yürüyen halk; köylüler, kadınlar, erkekler ve çocuklar nihayet memleketi bu zafere eriştiriyorlardı. Türk'ün hayatının geleceği hep onlara bağlıydı. Bu zaferi, görünmeyen, bu isimsiz halk nihayet yaratabilmişti.
Türk ordusu yirmi beş bin kişilikti. Henüz bir mağlubiyet geçirmişti. Ateş kuvveti Yunanlıların yarısından azdı, nakil vasıtaları çok kıttı, silahları değerce düşüktü. Bu, son teşebbüstü. Ya son bir taarruza geçmek ya da mahvolup gitmek gerçeği ile karşı karşıyaydık. Fakat, bizler o günü göremeyecektik. İşte, garip bir suretle ''ben'' denilen şeyin tamamen milletin içine karışmış olduğunu en fazla o zaman hissettim. Millet göçerse, ben de onlarla beraber gitmek istiyordum. Bence kendimin, bir küçük parça olmamın hiçbir önemi yoktu.
Allahım! Ateş ve kılıç imtihanı daha ne kadar sürecekti? Acaba, halk, politikacıların oyunundan canlarını ve yurtlarını ne zaman kurtaracaktı?
Reklam