ྀིEمine✿
@Juni
𓇼 ⋆.˚ 𓆉 𓆝 𓆡⋆.˚ 𓇼
ᥫ᭡
Şu anda okuduğu kitap
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Babam bahçıvandı şimdi bir bahçe..
Bahçıvan ve Ölüm Bu kitabı okurken baştan sona bir hikâye okuduğumu hissetmedim; daha çok bir ruh hâlinin içinde dolaştım. Sayfalar ilerledikçe anlatılan şeyler netleşmek yerine daha da ağırlaştı. Okurken bazen durdum, bazen geri döndüm. Çünkü bu kitap hızla okunacak bir şey değil; insanı yavaşlatıyor. Ölüm bir olay gibi değil, bir hâl gibi anlatılıyor. Ve asıl zor olan da bu.
Kitapta beni en çok etkileyen yerlerden biri, karakışın tam ortasında gelen kaybın anlatıldığı dizeler oldu. Soğuk, sessizlik ve durgunluk çok güçlü bir şekilde hissediliyor. Derelerin donması, havaalanlarının neredeyse boş olması, karın anıtları başka bir şekle sokması… Bunlar sadece bir mevsimi değil, bir ruh hâlini anlatıyor. Sanki o gün sadece doğa değil, hayatın kendisi de durmuş gibi.
Ama beni asıl etkileyen ifade “Cıva düşmüştü ölen günün ağzında” dizesi oldu. Bu cümle, ölümün ani ve keskin etkisini çok çarpıcı bir şekilde hissettiriyor. Bir anda her şeyin soğumasını, içteki sıcaklığın çekilmesini anlatıyor gibi. Okurken gerçekten tüylerim diken diken oldu. Çünkü bu, sadece bir ölüm anı değil; geride kalanların hissettiği o donukluk, o boşluk hâli.
Biraz ileride geçen “Başkaldırıyordu gövdesinin tüm illeri, usunun meydanları bomboştu” dizeleri ise kaybın insanın içinde yarattığı karmaşayı çok iyi anlatıyor. Beden hâlâ hayatta ama akıl terk edilmiş gibi. İçeride bir düzensizlik, bir sessizlik var. Bu satırlar bana şunu düşündürdü: İnsan bazen ayakta durur ama içinde hiçbir şey yerli yerinde değildir. Özellikle baba gibi güçlü bir figür kaybedildiğinde, bu boşluk daha da derin hissediliyor.
Kitapta baba figürü bir karakterden çok bir iz gibi duruyor. Yokluğuyla var olan bir şey. Sürekli hatırlanan ama tam olarak yerine konamayan bir eksiklik. Okurken bunun sadece kişisel bir hikâye1000Kitap
Bahçıvan ve Ölüm Bu kitabı okurken baştan sona bir hikâye okuduğumu hissetmedim; daha çok bir ruh hâlinin içinde dolaştım. Sayfalar ilerledikçe anlatılan şeyler netleşmek yerine daha da ağırlaştı. Okurken bazen durdum, bazen geri döndüm. Çünkü bu kitap hızla okunacak bir şey değil; insanı yavaşlatıyor. Ölüm bir olay gibi değil, bir hâl gibi anlatılıyor. Ve asıl zor olan da bu.
Kitapta beni en çok etkileyen yerlerden biri, karakışın tam ortasında gelen kaybın anlatıldığı dizeler oldu. Soğuk, sessizlik ve durgunluk çok güçlü bir şekilde hissediliyor. Derelerin donması, havaalanlarının neredeyse boş olması, karın anıtları başka bir şekle sokması… Bunlar sadece bir mevsimi değil, bir ruh hâlini anlatıyor. Sanki o gün sadece doğa değil, hayatın kendisi de durmuş gibi.
Ama beni asıl etkileyen ifade “Cıva düşmüştü ölen günün ağzında” dizesi oldu. Bu cümle, ölümün ani ve keskin etkisini çok çarpıcı bir şekilde hissettiriyor. Bir anda her şeyin soğumasını, içteki sıcaklığın çekilmesini anlatıyor gibi. Okurken gerçekten tüylerim diken diken oldu. Çünkü bu, sadece bir ölüm anı değil; geride kalanların hissettiği o donukluk, o boşluk hâli.
Biraz ileride geçen “Başkaldırıyordu gövdesinin tüm illeri, usunun meydanları bomboştu” dizeleri ise kaybın insanın içinde yarattığı karmaşayı çok iyi anlatıyor. Beden hâlâ hayatta ama akıl terk edilmiş gibi. İçeride bir düzensizlik, bir sessizlik var. Bu satırlar bana şunu düşündürdü: İnsan bazen ayakta durur ama içinde hiçbir şey yerli yerinde değildir. Özellikle baba gibi güçlü bir figür kaybedildiğinde, bu boşluk daha da derin hissediliyor.
Kitapta baba figürü bir karakterden çok bir iz gibi duruyor. Yokluğuyla var olan bir şey. Sürekli hatırlanan ama tam olarak yerine konamayan bir eksiklik. Okurken bunun sadece kişisel bir hikâye