Kitaba bir iki sayfa göz atayım dedim ama bırakamadım elimden bi çırpıda bitti. İlk sayfalarını hüngür hüngür ağlayarak 4-5 kere okudum sanırım. Füruğ Ferruhzad'ın ölümü ve yakınlarının o süreçte yaşadıkları. Yakınını kaybedenler için duyguların tercümanı olmuş.
Roman belgesel arası daha önce hiç okumadığım bir üslup. Yazarın kalemine hayran kalmamak mümkün değil.
Füruğ şair bir kadın. Her sözü şiir olan sevince de ayrılınca da şiir olan bir kadın. Her cümlesinin altını çizmek her cümlesini ezberlemek geldi içimden. Kardeşlerine sarılmak onlarla ağlamak istedim. Anlıyorum sizi, anlıyorum acınızı, anlıyorum bu kaybedişi demek.. Yaşadığım duyguları tekrar yaşadım muhtemelen tekrar tekrar yaşayacağım sık sık okuyacağım için. Acım tazeyken (hoş sevdiğini kaybedenin acısı hep taze kalır yüreğinde) tekrar tekrar bu acıyı yaşamak ne bileyim iyi geldi bana iyi geldi ruhuma...
Bir şeyler yaz...
İnsanın yaşadıklarından öğreneceği şey öyle çok karmaşık filan değil Behruz, çok basit! Kendine acıya bırakmak! İnsan acıdan kaçmaya çalışmak yerine acıya dayanmayı öğrenmeli. İşte ben de onu yapıyorum. Bütün hayatım boyunca acı çekmeyi öğrenebilirsem ne mutlu bana. Sonunda hayatı borcumu Ödemiş sınavımı vermiş olurum.