Kader insanın yolunu zorla değiştirmez. Daha başka bir şey yapar. İnsanın karşısına benzer sınavları çıkarır. Eğer insan aynı gözle yaşarsa sonuç da aynı olur. Ama insan hayata karşı yorumunu değiştirirse de kaderin dili artık değişmeye başlar.
İnsan en çok iki şeyden korkar. Kaybetmekten ve yalnız kalmaktan. Bu korkular yüzünden çoğu zaman yanlış şeylere bağlanır. Yanlış insanları sever, yanlış yollarda kalır, bazen de yanlışın kendisi olur.
Kalp bazen aklın görmediğini görür. Bir bakışın arkasındaki boşluğu, bir sevginin arkasındaki korkuyu hisseder. Bu yüzden bazı kalpler geri çekilir. Çünkü o kalp önceden bilmiştir. Sahte bir aşk ruhu karartır. Böyle zamanlarda kalbin sezgisi akıldan daha derindir.