Türk aile yapısının ( en azından bugüne baktığımızda) ilk insanlardan bir tık geride kaldığını düşünüyorum bu konuda. Çocukların çocuk olduğunu unutuyor ve onlardan yaşça büyük bir olgunluk bekliyoruz. Nerde nasıl davranması gerektiğini bilmedikleri ve çokça soru sorup zaman zaman şımardıkları için kızıyoruz. Babalarımız desek çocuk bakmayı eşine yardım olarak görüyor ne acı… (naçizane)
'' İlk insan sosyal etkileşimi normal bir anne, baba ve bebek arasındaki bağ ile başlar. Çocuk sosyal durumlarda başkalarıyla nasıl ilişki kurması gerektiğini öğrenir. Eğer çocuk ne yapması gerektiğini anlamazsa anne/baba ona öğretir.
Hata yapmaya devam ederse ebeveynler çocuğun hatasını tekrar düzeltir. Tekrar ve tekrar... Çocuğun hata yapması beklenir ve çocuk sık sık devamlı olarak affedilir. ''