Kader Kayran
@Kaderkayran237
mutlu olmak hayal değil, kitaplarda yaşayın...
Sevgiliye Yazılan Şiir
Seni sevmek öylece
Sığınmak bir limana
Kurtuluşdur sesin bana
Seni sevmek öylece
Umarsızca gezmek sahillerde
Yorulmadan
Bıkmadan usanmadan
İzlemek batan günü
Yürümek yürümek seninle
Sevmek seni öylece
Kuşkusuz ve hesapsız
Ve seni sevmek koca adam
Hayalleri bir hatırada yaşamak gibi
Bir andan binlerce hayal kurmak gibi
Özlemek seni
En ağır hastalık gibi...
Reklam
Uçun kuşlar sırlarıma doğru
Gönlümde duran her asiliği alıp
Hayata doğru
Bu günlerde öyle yorgun ki ruhum
Katıp bir kuşun kanadına
Asırlar ülkeler boyu gitsin istiyorum
Öyle kolay mı bir ruhu parçalamak
Parçalayıp ellerine verip sahibinin
Kolay olmasa gerek insan olana
İnsan olan eder mi insana
Duyun sesimi kanadından vurulmuş kuşlar
Kanadım kırık benim de
Ruhum kırık...
Göç mevsimidir içim.
İçimde göç sürüyor yıllardır
Ve ona eşlik eden gözlerim
Kocaman hayal kırıkları
Tarifsiz ve imkansız yıkışların mevsimi sürüyor
Ruhum büyükçe bir göçe teslim şu anda
Durduramıyor engel olamıyorum
Herkesi göç etmek zorunda bırakıyorum
İçimden göç edin ey insanlık! Diye haykırıyorum.
Ruhumdan çekin sevgisizlikle büyümüş ellerinizi
Kalbimi rahat bırakın diken diken batan sözlerinizden
İçimden çekin ellerinizi
Göç edin benden
Göç edin .
Vakitlerden gece yine Haziran yine hava ipince
Ben şiir değilim okuyamazsınız.
Ben bir yudum su da değilim muhtaç olacağınız.
Yağmur, rüzgar, çiçek veya bir kedi de değilim sevebileceğiniz.
Ben bir insanım küçücük bir kalbe sahip.
Sesim var benim, şiirlerim var, hecelerim var dizelerim var benim.
Kalbim var küçücük olsa da, görmeseniz de aldırmasanız da minik bir kalbim var.
Ve bu kalp bağıra bağıra sitare demek istiyor.
Ruhumda kelebekler açan sitarem.
Oysa Dilaver Cebecinin Sitaresi değilim ben
Sezai karakoç'un Mona Rozası da değilim.
Bir insanım ben küçücük bir kalbe sahip.
Sitarem! Binler şiir okusam binler müzik dinlesem duyar mısın beni can kulağınla?
Fark eder misin bu küçük kalbimi?
Ah sitarem! çıkıp bir dağ başına seni haykırabilsem, adını bağırabilsem, sesimi duyurabilsem.
Bir ümittir yaşamak diyoruz ve öle öle yaşıyoruz...
Yaşamları boyunca bazı şeylerin ancak bir yudumuna kavuşmanın bedelini özünden, iliğinden ödemek zorunda olan insanlar vardır. Bu onlar için hep yeniden yaşanan bir acıdır ve sonra artık acı çekmekten yoruldukları zaman...
Sayfa 54 - kabin
