Dudaklarına kadar gelen nice söz bir acı şurup gibi boğazında takılı kaldı, konuşamadı. Çünkü kelimeler bazen sadece yarayı kanatırdı. Hele de başkalarının önünde, hele de hiç yeri değilse...
Akşam, yazın o kadife yumuşaklığıyla sarıp sarmalamıştı gökyüzünü. Hafif bir esinti perdeyi usulca dalgalandırıyor, zaman sanki ağır çekimde akıyordu...