Müteferriç
@Kafesinbiri
Kuş aramaya çıktı.
15 Kasım 1998
1497 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Enerji çoğu zaman niyetle başlar; ancak asıl şeklini davranışlarla bulur. İnsan, iç dünyasında ne hissederse hissetsin, dış dünyaya yansıyan şey çoğunlukla eylemleridir. Çünkü insanlar senin kalbinden geçenleri doğrudan göremez; fakat hayatında neye yer açtığını, neye izin verdiğini hisseder.
Niyet bir titreşim gibidir; içsel bir yönelim, bir başlangıç noktasıdır. Davranış ise bu titreşimin dünyadaki somut karşılığı, yani frekansının dışa vurumudur. Eğer davranış değişmiyorsa, enerji de gerçekte değişmiş sayılmaz. Bu yüzden insanın enerji seviyesini belirleyen şey yalnızca ne düşündüğü ya da ne hissettiği değil, bu düşünce ve duyguların nasıl eyleme dönüştüğüdür.
Psikolojik açıdan bakıldığında da insanlar, başkalarının hislerini değil, davranışlarını kaydeder. Çünkü davranış gözlemlenebilir, tekrar edebilir ve etkisi ölçülebilir bir sinyaldir. Niyet içsel ve görünmez bir süreçken, davranış dış dünyada algıyı şekillendiren temel unsurdur.
Sonuç olarak, ilişkilerde ve genel yaşam akışında belirleyici olan şey, anlık hisler değil; süreklilik gösteren davranış örüntüleridir. Algıyı oluşturan, güveni inşa eden ve enerjiyi dönüştüren şey de tam olarak budur: tekrar eden ve tutarlılık gösteren davranışlar.
Diyaloğun Kaybolduğu Yerde İnsan Kaybolur
Medeniyetler, birbirine üstün gelmek için değil, birbirini anlamak için konuştuğunda insanlık ilerler. Oysa bugün Doğu ile Batı arasındaki ilişki, bir diyalogdan çok tek sesli bir konuşmaya benziyor.
İnsan bazen kendine şu soruyu sorar:
“Acaba başka bir hayat mümkün müydü?”
Bu soru, hakikati arayan bir kalpten değil; çoğu zaman yükten kaçmak isteyen bir nefsin fısıltısından doğar.
Bil ki insana verilen hayat, sayıca değil emanetçe birdir. Çokluk arayışı, kalbin sükûnet bulamamasındandır. İnsan, elindeki hayatı taşımakta zorlandığında, başka hayatların hayalini kurar. Oysa mesele başka bir hayat yaşamak değil, verilen hayatın hakkını vermektir.
“Keşke” dediğin şey, çoğu zaman geçmişi düzeltmek isteği değil; sorumluluğu hafifletme arzusudur.
“Acaba” dediğin ise geleceği bilme isteği değil; kaderin ağırlığını paylaşma çabasıdır.
Şunu iyi bil:
İnsan denemediği yollar için değil, yaşadığı yolu hakkıyla yaşamadığı için pişman olur.
Zira başka ihtimallerin varlığı seni eksiltmez; seni eksilten, bulunduğun yerde kök salamamandır.
Her hayatın içinde hem kayıp hem kazanç vardır. Ama insan, kaybı saymakta mahirdir; kendisine verilen imkânları ise sıradan sanır. Başkalarının biçtiği hayatlara bakarak kendi yolundan şüphe eden, sonunda ne kendi hayatını yaşar ne de başkasınınkini.
Eğer bir gece sana başka hayatlar sunulsaydı, sanma ki huzurun artardı. Çünkü huzur, seçeneklerin çokluğundan değil; yönün berraklığından doğar. Kalbi tek olanın hayatı da tektir. Kalbi bölünenin ise bin hayatı olsa yetmez.
O hâlde aradığın cevap, başka evrenlerde ya da başka ihtimallerde değil.
Cevap, sana verilen bu hayatı ne için ve kimin için yaşadığını fark ettiğin yerde durur.
Ve insan, bunu anladığında “keşke” susar,
“acaba” da yerini tevekküle bırakır.
Bir insan seni incitmediğini anlatmakla meşgulse, seni anlamakla meşgul değildir.
Reklam