Köylüler şarkı söyleyen adamın yanına sokuldular. Ama hiç gürültü etmiyor, nefesleri bile duyulmuyordu.
Herkes hayran hayran gözlerini kırpıştırıyordu. Sırtları ka nncalanıyor, dikleşiyor, gögüsleri kabanp gözleri parıldıyordu. Parmaklan ayrıldı, sonra tekrar kıvrıldı. Karadagh, melodisini gittikçe zenginleştirdi. Sesi de gittikçe daha güzelleşti ve yük seldi. Angaryacılar artık uykuları kaçtıgından bu sesten başka her şeye karşı duygusuz, sanki alın yazılarının anlatımıymış gi bi, şarkıya katılmaya başlamışlar dı.