Her gün biri çıkar,başlar, benim ben demeye,
Altınları,gümüşleriyle övünmeye,
Tam işleri dilediği gibi düzene girer,
Ecel çıkıverir pusudan: Benim ben,diye.
Ve şimdi gezdir gözlerini Semerkant’ın üzerinde!
Değil mi ki o yeryüzünün ecesi?
Alıp tüm diğer kentlerin yazgı iplerini ellerine, çıkmamış mı hepsinin üstüne o mağrur?
Kaybedilen en kıymetli eşyanın,servetin,her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor.Bunun sebebi herhalde,”Bu öyle olmayabilirdi!” düşüncesi, yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.