Terk edilmenin beni bu kadar korkutmamasının nedeni bu. Uzun yıllar önce ben kendimi terk ettiğim için insanları beni terk etmesinden korkmuyorum. Bu yüzden yalnız olduğumda orada başka kimse olmuyor. Deneyimlerimle kendimi kamufle ediyorum ve siz benim bazı parçalarımı sinirlilik kabul etmemi ve buradan hayatıma devam etmemi istiyorsunuz. Elbette.
Ne yaptığımı bilmediğim zamanlarda bile çok gülerdim. Bir arkadaşım “Bu kadar mutlu olunacak ne var?”diye sormuştu. Aslında mutlu olabilirdim çünkü hatalarım, hayatın ne kadar doğal ve kolay olduğuyla karşılaştırılınca yalnızca küçük şaşkınlıklar olarak görünüyordu. Ancak sürekli gülümsüyor olmam boğucuydu. Zihnim sürekli ruh durumum ve belli anlara ilişkin duygularım arasında dönüp duran sözcük atlıkarıncasıyla doluydu, bu sözcükler çok nadir olarak benim sesime ya da kağıt üzerine dökülüyordu. İş bu tür gerçeklere dayanınca çok iyi değildim.