Kendiliğindenlik
@KalemSovalyesi
ተኩላ
Seviyor; Beşiktaş’ı, doğayı, tüm hayvanları, bazı insanları...
Benim telaşlı, heyecanlı, sisli puslu, engebeli, keşkeli, paramparçalı, iyikili , vaybeli serüvenim...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
kaç kez yürüdün bu yolu? hatırlayacaklardır seni. köşedeki fırın, sol taraftaki tekel.. gündüz ya da gece saatleri kaç otobüs durağında geçti? yeni bir kılıkta eski bir şehir. tanıdık olmadığım bir makyajda eski ben. yıpranmamış kotum o şehri biliyor, yıpranmış kotum bu şehri. yağmur farklı kokuyor orada, karanlığın bile tonu farklı. evsizler bile evsiz değiller orada, yerliler. hem de en doğal haliyle.. özlüyor muyum?
biliyorum yazından değil oraların. kesinlikle kışından da değil. trenler ya da sarı renk de değil önemli olan. belki de güzdür.. özgürleştirici bir ait olmama hissi.. biliyorum ki nehirler ya da göller değil. suların yardımı büyük ama onlar da değil.
kaç kez düştüm aynı tuzağa? hikaye tıpatıp aynı şekilde ilerliyor! ufacık bir farkı bile yok diğerlerinden. işte, burada kaldırım yamuk! biliyorum. sonunda bitmiş inşaat. bizim buralarda bi'şeyler sürekli biter zaten.. değişim burada değişmeyen tek şey, evim güzel evim..
sen bana farklı bir hikaye anlat. Berlin kışından ve Antalya yazından daha uzun bir hikaye. ilgimi dağıt, unuttur bana eski beni ve yeni beni. biliyorsun işte bu mahalleyi, mahalle de seni biliyor! insanlar gelir, insanlar geçer ama kaldırımlar tanıyor seni ve ağaçlar tanıyor. burada bir sonraki mevsimin hangisi olduğunu biliyorum, hiç şaşırtmıyor..
al beni ve kendimi bilmediğim bir yere götür. kendimi merak etmediğim bir yere götür. kendimi sevebileceğim bir yere götür.. hiçbir yerde bulunmayan o adaya. mevsimi tam yaşamalık, insanoğluna yasaklanmış bir meyve gibi tatlı.. bir daha yürü bu yoldan. camlardaki yansımana gülümse. beni hatırla, oradaki beni. beni her yerde hatırla. ben beni hatırlamazken beni hatırla...
(Alıntıdır...)
O küçük sezgiyi uzun süre susturdum. Şimdi tekrar duyuyorum ve diyor ki “zaten en başta da biliyordun.”
freud bir şeyleri silerken aynı zamanda koruduğumuzu söylemişti. zihnin kendisi tam bir silme ve tutma sistemi bu yüzden. bu yokluğun bıraktığı ıstırabtan asla kaçış yoktur.
