Aniden olmadı, birikti.
Yavaş yavaş doldu sonunda taştı.
Bugün attığım beş adım yormadı beni,
dün yürüdüğüm kilometrelerce yol nefesimi kesti.
Doldum taşıyorum artık.
Ve siz sadece bugün taştığımı görebiliyorsunuz. "
incelen renklerin arasında,
kendini büyüten nar kırmızısı.
bakması yarım kalmış bir yüzün kendini tekrar edişi durmadan.
dünyanın ekseninden özür dileyerek ayrılalım.
buralar bize göre değil,
günlerin içimizden geçtiğini, nasıl anlatabilmeli yarına?