Emine Bakırcı
@Kaleminahif
History Teacher
17 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ağır bir metal kokusu ,puslu bir akşam
Hipnotize edilmiş bedenler soğuk taşları adımlıyor
Kırmızı tozlu cübbeleri mistik zamanları andırıyor
Kuru dallar bedenleri sarıp
Kelebekleri tuzağa çağırıyor
Sıvalar dökülüyor çatlak duvarlardan
Bir keman sesi sızıyor kurumuş topraktan
Kuşlar dönüyor başımın üstünde
İçimdeki çığlıklar bastırıyor kanat seslerini
Kukla oynatıcısı iplerimi çekiyor
Dağılıyor içimdeki tüm kırık dökük kelimeler
Savruluyor rüzgarda toza bulanmış hatıralar
Soğuk bir yağmur yıkıyor her bir kiri
Bir kavanozun içinde uçmaya çalışıyor bir kelebek...
Nefesini tutmuş bir şehir
Soluk perdeleri çekilmiş üzerine
Sarı isli ışıklar yanar her pencerede
Zaman üst üste yığılmış burada
Ne tam umutsuzdur şehir
Ne de bütünüyle umutlu
Geçmişin ruhu bakar camlardan
Dışarıda şehrin gürültüsü taşar
İçeride zamandan kopmuş bir an durur
Her şey tanıdık gelir insana
Ama bir o kadar da uzak
Şehrin kendisi gibi
Bir köşe başında kaybolur yabancı silüetler
Unutulmuş bir zaman levhası
Tozun içine gömülmüş
Yeryüzünü göğe bağlayan bir sahne gibi
Figüransız bir oyun başlamıştır orada
Tıkıverdim huysuz sıkıntılarımı
Kilidi tutmayan eski dolabın içine.
Sökük hayallerimi el çabukluğuyla
İliştirdim gömleğimin delik cebine.
Dağılanları toplamaktı tek maksadım
Gri dünyaya biraz kırmızı, biraz pembeler kattım.
Kararsız hayallerimi hizaya soktum.
Dün geçmişti, yarın ise bir muammaydı.
Ben bugünün çiçeklerini taktım kafama.
Açtım içimdeki afacan müziğin sesini.
Gün sayılı, ömür kısa, gökyüzü berrak.
Çektim umudu göğüs kafesimin ta içine.
İçimde biri yine okuyor bildiğini.
Kaç yol, kaç durak sonra vardım kendime.
Mevsimlerim geçti bir bir
Ardından bakakaldım.
Ateşin odunu terbiyesi gibi yandım, yandım.
Kül olup savruldum bir baharın peşine.
Döküldüm gazel gibi
Zamanın sonsuz eşiğine.
Bekledim dünden kalan bugünümü.
Eğdim başımı,
Teslim ettim içimdeki öksüz beni.
Topladım dilimin ucuna
muhatapsız kelimelerimi.
Geceler geçti sorgusuz.
Kovaladı akrep yelkovanı.
Ay sarardı,
Güneş karardı.
Evrildi her bir şekle gökyüzünde bulutlar.
Sıkıştı avucumun içine
Bekleyen kırgın umutlar.
Küçük kanat çırpışlarıyla geldi serçeler,
Gagalarında hayaller ve ekmek kırıntıları
Martılar kanatlarıyla dalgalandırdı denizi,
Tuttular yüreğimin soğuyan ellerinden.
Ben sustum,
konuştu o zaman zaman.
İçim ezildi bugün, hem de öylesine buruk.
Kelimelerimin tadı bile ekşidi,
Kıvrandı dilimin ucunda,
Azar yemiş çocuk gibi sindi yüreğimin içine.
Havalar da bir garip oldu;
bir güneş çıkıyor,
Sonra rüzgâr topluyor kara bulutları.
Tutamıyorum ne aydınlığını ne de karanlığını.
Herkes bir hikâye anlatıyor, sonunda kendi olan;
kelimelerin arkasına saklanıyorlar bir bir.
Cüsseleri ağır, yürekleri hafif.
Kendilerinden geriye kalanları topluyorlar.
Geceden ağır bir hüzün takılıp kalıyor içime,
Toparlayıp göndermeyi öğretmemişler bana.
İşte böyle gözlerim doluyor inceden, apansız;
Giden gemilerin sallanan mendilleri gibiyim.
Sahi, var mıydı bilen?
Heves neydi, umut neydi, neydi beklenen?
Beklerken kendimle beraber eksilen…
Ayaklarımın altından çekilirken yeryüzü,
Avucumda ufalanan bir taş gibiydi zaman.
Zerreleri dağıldı, unuttum her şeyi.
Ve işte ben kaybolmayı böyle öğrendim;
Tek kişilik bir yalnızlığa
Sığdırdım bu koca dünyayı.