Emine Bakırcı
@Kaleminahif
Şu anda okuduğu kitaplar
Şaşırtmayan bir Cengiz Aytmatov kalemiydi. Bozkırı, coğrafyayı onun gibi tasvir eden az bulunur.Kitapta yağmurun ve fırtınanın gelişini rüzgarın savrulusunu öyle güzel betimlemelerle anlatıyor ki hayran olmamak o anı sanki gerçekmiş gibi yaşamamak elinde değil insanın.Cemile'nin öyküsü birçok hikayeyi saklıyordu içinde .Kayınvalidesinin umudunu, genç kızlığını ,hayata karşı isyanını ,çocuk olan Cemile'yi ,kadın olan Cemile'yi, eş olan ,asker yolu bekleyen ,sevdalı olan Cemile'yi her şeyi içinde barındırıyordu Danyar la olan nahif arkadaşlığı ,sevdası günümüz çalakalem sevdaların çok ötesinde çok uzağında anlatılmıştı. Eleştirmek isteyen Cemile'yi sadakatsiz diye vurabilirdi ama Cemile bu davranışı ile hayatın içerisinde farklı bir rol biçiyor kendisine.Çoğu insan suçlayabilir Cemile'yi ama bugünün yargısından uzak bakılmalı bu hikayeye. Evet belki kızılacak çok şey çıkarılabilir ama hikayede eksik kalan Cemile'nin Sadık ile olan evliliğindeki sadakat ve sevgi kısmı çok eksik kalmıştı. O yüzden de biraz farklı bakıyor insan bu hikayeye.Hele Sadik in mektubunda ki son cümlesi "Cemile'ye de selam" ifadesi sevginin ifade edilmesindeki en büyük eksiklikti .Diyenler olacaktır o zamanlar öyleydi diye ama ayrı bir mektup da gönderebilirdi onun için.Cemile'nin duygularinin ileriye beklentilerinin bence kopma noktasıda buydu. hele yazarın Cemile'nin gidişini gördüğünde arkasından söylediği o cümle "çocukluğumda gidiyor "kısmı tüm hikayeyi alıp götürdü..
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Çocukluktan ergenliğe geçiş dönemlerinin önde olduğu , okuyan herkesin kendinden parçalar bulduğu bölümlerde insanı içine çeken bir tarafı var. Başta Holden in hikayesi bu ne saçmalıyor diye devam ederken aslında kitabın geri kalanında kendinizi görüyorsunuz. İlginç bir deneyimdi bu kitabı okumak. Biraz argo kelimeler kullanmasından dolayı bazı ülkelerde yasaklılar listesine girdiğini de öğrenince yazarın ne kadar rahat yazdığını bir kere daha anlıyorsunuz. Yazarın bu samimi dili kitabın beni en çok etkileyen yönlerinden biriydi. Güzel bir ergenliğe geçiş hatırası olarak anlatılan her olay aslında Holden in kız kardeşine olan o hassas ve duygusal bakışı ile en içten kısmını oluşturuyordu kitabın.
Yaşadığınız yere ait olmadığımızı hissetmek, uyum sağlamak zorunda kalmak ya da içinizde düşündüğünüz şeyler ile dışarıda ifade edilenlerin farklı olması bu kitabın verdiği güzel bir mesajdı. Ah bir de eve döndükten sonra başına gelenler kısmını öğrenebilseydik merakımız az bir şekilde giderilmiş olurdu ama bu haliyle de gayet etkileyici ve güzel bir okuma oldu.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
…Söyleme BilmesinlerEdebiyat
Puan vermedi
Şermin Yaşar'ın bu ilk romanı aslında öykülerinden kaçmış küçük bir çocuk gibiydi bana göre.Ne tam öyküydü ne de tam romanının ağırlığı ve yoğunluğu vardı. İlk cümleyi okumaya başladığım andan itibaren yüzümdeki duygu geçişleri sürekli değişti, ilginç bir aile hikayesinin tam ortasına düşmüştüm sanki. Karakterleri tek tek konuşturması sanki bir polis sorgusu yapıyormuş gibi hissettirdi bana.Tam birinin dediğini kabul edecekken ona inanmışken diğerinin ifadesi altüst ediyordu insanı.Sonuna kadar da böyle gitti.Özellikle anne baba olmak nedir aynı evin içerisinde olunca aile mi olunur, insan nasıl bir şey. Nerede, hangi yaşta olursak olalım kabuğumuzun içinde hep bir şeyler gizleriz. Kimisi bu gizlerinin üzerini çok iyi örter ,kimisi ise açığa verir. İşte bu kitapta bunları hissediyor insan. Kendisi de kitabını anlatırken " evlenip aynı çatı altında yaşıyorlar diye karı koca olur mu insanlar? Aynı anadan babadan oldular diye birbirlerine sahiden kardeş olur mu çocuklar? Yıllar kalbini dağlasa da içlerindeki o kor söner mi aşıkların? Her şeyi aşikar olanların sakladıkları sırlar daha mı çoktur "diye özetliyor aslında kitabını. Benim için ise en son cümle, yani kitabın en son sözü herşey oldu:
" çok bilmek de iyi değil, söyleme bilmeyeyim" gerçekten böyle miyiz.