Allah celle celâluhû, sizden öncekileri niçin helâk etti biliyor musunuz?dedi, çünkü onlar kâfirlere benzemeye başlamışlardı.
Kardeşlerim!
… içinizdeki islamı gösterin. Çünkü islam, sizin üzerinizde görünmek ister. İman gizlidir, islam açık. İman kalbdedir, islam zahirde. İslam şeriatsa, şeriat sizin amellerinizde görünmek ister. Söz çok, ama sözlerle oyalanacak vakit yok. Hani amelleriniz? Benim gibi zamanın uzaklarından gelmiş bir garip sizi şu halinizle görse, vallahi size müslümanlar demezdi. Sizler namaz kılan nasranîlere benziyorsunuz.
Kardeşler!
Dışı kafire benzeyen insanın içi de ona benzemeye başlar. Söz çok, ama uzatmaya gerek yok. Dönüş yakındır… O’na döndürüleceğimiz gün yakındır, pişmanlığın fayda vermeyeceği dem gelmeden hemen tevbeye sarılın.
Bence bir insanı tanımanın bir tek yolu vardır, onu bitmiş kabul etmek. Onu artık yaşamıyor saymak. İnsan ancak böyle bakınca onu olduğu gibi, tamamlanmış olarak görebilir.
Fark edilmedikleri için de insanın içinde gizli bir trajedi havası uyandırırlar. Yalnız insan değil, eşya da tuhaf bir melankoliye bürünmüştür. Yani herkes her şeye hazırdır: ibadete ve isyana. İbadetteki isyana ve isyan edişteki ibadete. Bir tutamak bulamayanların heyheyleri böyle zamanlarda yükselir.