Bahtın yazgısından gayrı hiçbir bilim yoktur. Çünkü ben, bunca bilgim, okuduğum bunca el yazması kitap ve kullandığım bunca hokkaya karşın, bir gün için bile bahtın kudretine karşı denge kurmayı beceremiyorum!
Gözlerim, dilimi gereksiz bıraktıracak kadar seninle konuşmasını biliyor. Yüreğimdeki gizli sırları sadece gözlerim açıklar sana! Seni görünce tatlı gözyaşlarım akar durur ve ben susarım; çünkü gözlerim içimdeki ateşten yeterince söz eder. Kirpikler kırpışarak, tüm duyguları anlatır bize; anlayışlı olanlar için parmakların kullanılması hiç gerekmez. Kaşlarımız tüm öteki şeylerin yerini tutar. Susalım öyleyse! Ve sözü sadece aşka bırakalım!
Ben talihsiz bir adamım, fakat sen bedbinsin… Sen bütün insanlardan ümidini kesmişsin. Benim daha ümidim var… Bana öyle geliyor ki yalnız bizimkiler bu kadar kötüdür. Dünyayı gezip başka yerlerde yaşayan başka insanları görmek istiyorum. Acaba onlar da, dünyanın başka yerlerinde gökyüzünün başka parçalarını gören ve başka ağaçlar altında dinlenip başka denizlere bakan, başka insanlar da bizimkiler kadar fena mıdırlar?