"Ve nihayet ben, kendim neredeyim?.. Andrejeff adında, sakallı un Ortodoks soytarı, peut briser mon existence un deux iken... ben kendim... çelik gibi güçlü, kaya gibi sağlam, sarsılmaz eski ben neredeyim?.."
"Ah dostlarım!.. - diye iç çekerdi, - Sizin nicedir kutsal bildiğiniz yüce bir düşüncenin birtakım beceriksizlerin, yeteneksizlerin eline düştüğünü ve onu sokaklarda sürüye sürüye tıpkı kendileri gibi birtakım ahmak yaratıklara götürdüklerini gördüğünüzde insanın içini nasıl bir öfke, ne büyük bir acı kaplar bilemezsiniz! Derken bir bakarsınız, aptal çocukların elinde bütün biçimini, uyumunu yitirmiş olarak bitpazarının çamuru, pisliği içine fırlatılmış görürsünüz onu! Hayır! Bizim zamanımızda bu işler böyle değildi ve bizim böylesi amaçlarımız olmadı. Evet, hiç! Ben artık hiçbir şeyi tanıyamıyorum... "
"İnsan düşmek için yaratıldı, kuşlara da inanma.
Sen sıkı sarıl kalbime dünya sandığın yer değil,
Sandığın yer değil en güzel yerin,
En güzel yerinde değiliz biz bu şiirin."