YalnızlıkEdebiyat
Yalnızlık ucube bir gölgedir,
ruhumuza giydirdiğimiz,
tensel bir ayrılık değil hissi bir zırhtır, göğsümüze kolye diye astığımız.
Ah ne yüce bir hâl ne ulu bir sessizlik var içinde, bilemez hikmetine nail olmayan kimse. Uçuşur, endam eder dimağda milyon adet hece, kâr et heceleri cümle ederek, bozsun sessizliği harfler, sana türküler söyleyerek.
Ruhun isli ve nemli perdesi: Yalnızlık.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Körlük beyinsel bir yoksunluktur. İnsan gözünün önünde olana nasıl kör olabilir ki? Beyin insanın ziynetidir.
Kitap okuyup okuduğunu üstünde taşımayanlar var. Kitap okuyup içi dolmayan, kitap okudukça küstahlaşan, kibirlenen, fildişi kulelerde ikamet eden insanlar var.
Ne imiş? Kitap yüklü merkep olmamak gerekirmiş.
Kitap okuyan bir insanın adab-ı muaşeret bilmemesi, saygısız olup sevmemesi düşünülemez. Bir insan kitap okuyup nasıl sevimsiz olur anlaşılır şey değil.
Rica ederim okuduğumuzu giyinelim.
Mevsimlerden sonbahar, aylardan ekim bitti kasım geldi, önümüz boran, önümüz kar kış kıyamet ama gecenin bu saatinde tenimi istimlak edip vızıldayan bir sivrisinek! Isırıyor terbiyesiz! Sadist mi sadist! Ben mazoşist değilim sivrisinek bey/hanım!