Hayat yaşanırken bile ne kadar büyük bir kısmının unutuldugunu çoktan anladım. Çoğu kısmının. Önemsenmeyen şimdiki zaman döne döne uzaklaşıyor bizden, bir özelliği olmayan düşünceler yumuşacık yuvarlanıp gidiyor, varoluş mucizesi uzun zamandır ihmal edilmiş.
Ölüm duvarı ! Her seferinde, pistonun her vuruşunda Claude‘un duvarı deleceğinden ve benim yumuşak kemikli kafatasıma girip düşüncelerime kendi özünün tohumlarını saçacağından, adiliğin kremini boşaltacağından korkuyorum. beynim hasar görecek, ben de onun gibi düşünüp konuşacağım.Claude’um oğlu olacağım.