Kaptan
@Kaptaniderya
16 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Karşımda biri duruyordu, gözlerini dikmiş doğrudan bana bakıyordu. Tuhaf bir tekinsizlikle izledim onu; ne yapsam aynısını, aynı saniyede tekrar ediyordu. Gözlerimi kırpıyordum, o da o ruhsuz kapakları indirip kaldırıyordu. Elimi havaya kaldırıyordum, o da sanki görünmez iplerle çekiliyormuş gibi kaskatı bir hamleyle eşlik ediyordu bana.
'Kim bu?' diye fısıldadığımı anımsıyorum, o an içimi buz gibi bir dehşet kapladı. Çok geçmeden, zihnimdeki o pus dağıldı ve acı gerçekle yüzleştim: Bir aynanın önündeydim. Ama hayır, bu bir yalan; o camın ardındaki kesinlikle ben değildim. Karşımda duran, sadece benim her hareketimi kusursuzca taklit eden, etten ve kemikten yoksun, soğuk bir kuklaydı.
Şu an ne bir kederin ağırlığını taşıyorum ne de bir neşenin hafifliğini. İçimde, tarifi imkânsız, uçsuz bucaksız bir boşluk var; sanki ruhum bir duraklama evresinde. Kötü hissediyorum ama bu, ağlamayı gerektirecek türden bir hüzün değil; belki de bu his benim olağan iklimim haline geldiğinden, hüznün varlığını kendi gölgem kadar kanıksadım. Belki de üzgünüm, ama üzgün olduğumu bile fark edemeyecek kadar kendime yabancılaştım.
Zorunlu Sabırİnsan ve Duygular
Susmak öğütlendi bana,
sözlerimi yutmayı öğrendim.
Sabrı erdem diye ezberlettiler,
sessizliğimi olgunluk sandılar.
Kimse bilmedi
içimde biriken cümlelerin ağırlığını.
Her yutulan söz
benden bir parça kopardı.
Ben sabırlı değildim;
yalnızca konuşmaya yer bulamadım.
Övgüler dizildi suskunluğuma,
oysa ben dağılmamak için nefesimi tutuyordum.
Zaman geçti,
zorunda kaldıklarım yerleşti içime.
Dökülen parçaların boşluğunu
alışkanlıklar doldurdu.
Ve kimse duymadı
sabrın altında boğulan sesi.
İnsan bazen durgun olur,sebepsiz. İçinden hafif bir rüzgâr geçer gibi. Ne mutsuzsun ne de özellikle bir şey hissediyorsun; sadece öylesin.
Duygular da rüzgâr gibi değil midir zaten?
Önemli olan sürekli aynı rüzgâra kapılmamak.
Mevsimlik, hafif esintiler, insanı yormayan, sadece varlığını hissettiren rüzgârlar. Bazen biraz daha güçlü eser, insanı azıcık yerinden oynatır; ama o da normal. Hayatın akışı böyle zaten.