Güneş üzgün üzgün yükseldi; iyi yetenekleri ve iyi duyguları olan ,ama onları yönlendirmekten aciz , kendi mutluluğunu sağlayamayan, hatta kendine dahi yardım edemeyen, üzerindeki afetin farkında olan ve onun kendisini yiyip bitirmesine göz yuman bir adamın manzarasından daha acı bir görüntünün üzerine doğamazdı.
İnsan sesinin canlılığı ve tınısını öylesine kaybetmişti ki , insana ,bir zamanlar güzel olan bir rengin soluk bir lekeye dönüşmesi karşısında duyulacak hisleri yaşatıyordu.