Ölümü hiçe saymak hiç gelir bana. Eğer kökünü bilinçli bir sorumluluktan almıyorsa bu hiçe sayış, ya ruh yoksulluğundan geliyordur ya da gençliğe özgü aşırılıktan.
Yüreğime, 'Ha gayret, birazcık daha at, ha gayret!' diyordum. Ama mayası iyiymiş zira durup durup yeniden atıyordu. Bilemezsin ne kadar övünüyordum bu yürekle!