Duygularımızla yaşamayı ve onlarla savaşmamayı bir kez öğrendikten sonra , bedenlerimizde bir tehlikenin tezahürlerini değil, kişisel tarihimizin faydalı izlerini görürüz.
Kötü muamele gören ve bu yüzden hiç büyüyememiş çocuklar, hayatları boyunca kendilerine acı çektiren kişilerin “ iyi taraflarını” görme çabası içinde olacak ve bütün umutları , beklentileri bu çaba doğrultusunda olacaktır.
Anne , kendi çocukluğunda başına gelen şey yüzünden bütün şefkatini kendi kızından esirgediği ve reddettiği için ona çok az dokunuyorsa ? O zaman o kız çocuğu , şefkate o kadar açtır ki , acil bir ihtiyacın karşılanması olarak neredeyse her türlü fiziksel temasa minnet dıygusuyla yaklaşacaktır.