Seviyorum seni
Ömrümün defterinde toza toprağa belenmiş tüm geçmiş zaman takvimlerini yaktım. "Senden önce" diye bir zaman kalmadı gönlümün lügatında. Solan zamanların cansuyu bakışın. Yeniden hayat buldu dalım, yaprağım. Seni düşünürken kalbimden gözlerime doğru akan bir ışık sarıyor beni. Seni sevdiğim zaman güzelleşiyorum. Yanaklarımda papatyalar, kollarımda sarmaşıklar, ayaklarımda çimenler yetişiyor. Her şey bu kadar güzelken her şey ne kadar zor... Zorluklara meydan okuyarak seviyorum seni. Seni taşıyan toprak ne kadar mübarek bilsen. Seni böyle okyanusun en berrak yanı gibi sevmek ne kadar aziz. Yaratılışına "Yüce Kudret" bir nefes mi üflemiş? Sonra o nefesi bana mı bahşetmiş bilmiyorum ama Allah seni bana güzel gösteriyor. Kimselerin görmediği, göremediği ya da görmek istemediği o lütfu bir tek ben mi görüyorum? Sen bile sende görmezken seni, ben sende neler görüyorum yâr bilir misin?
Seviyorum seni
Ömrümün orta yerine düşmüş bir yangın gibi sevgin. Sevgin, içimde dünyaya haykırmak istediğim tüm sevgisiz ve sevimsiz şeyleri aşka dönüştürecek bir müjde gibi. Tüm kavgaların, savaşların, çirkinliklerin, hissizliklerin ortasına düşecek bir bomba gibi güçlü sanki. Sahiden sevgili, sevgi dünyayı kurtarabilir mi? Sevgi, sevgimiz tüm insanlığa barış getirebilir mi? Söyler misin sevgi herkesi iyileştirebilir mi? İşte böyle ütopik seviyorum seni. Seviyorum seni, şairin söylediği gibi ağzımı bir sebile dayayıp kana kana su içer gibi. Hoyrat rüzgârlar, yerini ılık bir melteme bırakmış da denizler masmavi silüetiyle insanlığa sakinlik dağıtır gibi seviyorum seni.
Katre
Ayşe Mızrak
Mensur şiirdir.
#Mensurşiir: Şiire has duyarlılığın imgeler ve çağrışımlar yoluyla düzyazı formunda ifadesidir.