Daha anlayamamıştı sonunda ölüm olan bir hayatta mutlu son olmasının mantığa aykırı olduğunu. Ölüm mutlu bir son olmazdı. Kimse için. Ama yinede insanlar kendilerini kandırmak için hayatlarını dönemlere bölüyorlar ve ancak o dönemlere mutlu sonlar uydurabiliyorlardı oysa hayat her bölümünde ayrı bir hikayenin döndüğü neşeli bir dizi değil. Sonunda herkesin öldüğü ve katilin bulunamadığı sıkıcı bir filmdi.
Sonra başını göğsüme dayayıp biraz ağlamaya başladı. Her şey sesiz bir film gibiydi sadece müzik vardı duyulan. Gerisi sağırlar için bir tiyatro… kim kimi duymuşki zaten bugüne kadar ? Kim kimin çığlığına koşmuştu ? Komşularının hıçkırıklarını duymazdan gelen insanların kaderinde sessizce ağlamak vardı.