Bütün hayatımca cezalıydım: durmadan bir kafesin içinde dolaştım. Gittiğim her yere, üstü kapalı, demir parmaklıklı bu kafesi taşıdım. Bütün dünyayı parmaklıkların arasından seyrettim.
Sayfa 693
Reklam
Yorulmuştum.
Adam olmadığı için, insanlığa vekâlet ediyordum.
Esas adamlar gelseydi de ben de biraz rahat nefes alsaydım.
Sayfa 666
Siz beni parçalamaya çalışırken, ben gizli gizli onarırım kendimi.
Sonunda bilmediğiniz bir şey olur çıkarım ve sizi suçlarım...
Sayfa 664
Reklam