Yazmak, kendi düşünceleriyle ilgili bir belge ortaya koymak.
Ne kadar ürkünç bir iş.
Kafamın içinde belirsiz yaratıklar olarak yüzen ve sadece var olmalarıyla yetindiğim cisimciklerin resmini çizmek.
Sayfa 557
Düşünceler kafasında daha belirli bir biçim almadan onları içinde karanlık bir yere atıyordu.
Aldırma değmez, diyordu. Neden aldırmıyordu, neye değmezdi?
Sayfa 537
Yapamadığım o kadar çok şey var ki nasıl olsa hepsini gerçekleştiremeyecektim ve yapamamanın acısı zehirleyecekti içimi
Sayfa 536
Neresini düzelteceğimi bilmediğim bu
yaşantımı sürdürmenin anlamsızlığını seziyorum yok olmaya doğru hızlı bir gidişin farkındayım.
Sayfa 532