Şimdilerde daha çok susuyor, daha az konuşuyorum. Acılarımı, mutluluklarımı ve hayallerimi içime gömüp orada büyütüyorum. Bilsinler istemiyorum. Bu gizemli hali sevmiyorum ama böyle olmayı seçiyorum. İnsanlara güvenimi kaybettiğim günden bu yana, yaşadıklarımı kendime saklıyorum. Yaralarıma sözleri , sahip olduklarıma gözleri değsin istemiyorum. Çünkü biliyorum, insanların güzellikleri mahfetme gibi kötü huyları var ve bunun nasıl da can yaktığını çok iyi biliyorum. Bu yüzden tüm sakinliğimle hatatı uzaktan seyrediyorum. Böylesi daha huzurlu ve benim için daha iyi.