Kübra Yılmaz
@Kbrylmz
“Her şey ne kadar da birbirine girmiş, her yer ne kadar da kalabalık. Böyle böyle yakınıp duruyoruz etrafımızdan. Her şey, diyoruz. Her şey karmakarışık: "'Belki,' diyor, 'karışık olan sensin. O zaman hayatın da öyle olur.'" Belki de öyledir . Belki de karmakarışık olan, gürültü çıkaran bizizdir ve farkında değilizdir. Durup bir an düşünelim.”
Reklam
“İnsanın ömrü boyunca kendisine sorabileceği en anlamlı sorulardan: Bu dünyaya hangi boşluğu doldurmaya geldim?
İnsan ömrü boyunca yerini arar ama bulmak kolay değildir. Kimisi bulur kimisi de bulamadan göç eder dünyadan …
Benim yerim neresi ? Buna bir cevap bulduğumuzda hayat daha katlanılabilir olur .
Montaigne “ Bir amaca bağlanmayan ruh, yolunu kaybeder “ demiş.
Kierkegaard da aynı arayışta olacak ki “ Tanrı benimle ne kastetmiş olabilir “ diye sormuş.
Yerden kasıt sadece sığınacak bir mekan değildir , bazen bir insan bazen bir düşüncedir.
İnsan kendisi için yaratılan boşluğu bulmalı sonra gideceği yönü de bulur , gideceği kişiyi de …”
Günaydın
İnsanlığın büyük zindanı kendin olamamak. O ne der, bu ne der, ailem şöyle ister, dostlarım böyle. Mecburiyetler mecburiyetler! Körleşme'de geçer: "Tek bir tutkusu vardı: Tüm yaşamı boyunca; gerçekte ne ise, o olarak kalmak; kendi kişiliğini salt bir ay ya da bir yıl süreyle değil, ömrünün sonuna dek yitirmemek." İnsanlığımız şahsiyetimizden gelir . Hiç kimse ve hiçbir şey için "kendinizi" kaybetmeyin… #biryudumkitap
Çoğu vakit dünyayı gözlerimizle değil, zihnimizle görüyoruz. İnsanların, eşyaların varlıklarının ötesinde, onların bize anımsattıkları, hissettirdikleri öylece duruyor. Marion Milner, "Göz düşüncenin kölesiydi ve insan nesnelere oldukları şey için değil düşündürdükleri şey için değer veriyordu," der. Belki de bu sabah, etrafımızda olanlara bir başka gözle, büyük bir dikkatle bakarız .Bir çiçek, bir kuş, çevirdiğimiz bir kitap sayfası, farkına varmadığımız "o" kişi... #biryudumkitaptan
A.Gülfem Özer- Değirmen YaşıKitap Alıntısı
marangoza birkaç parça bıraktım
bugün eşikler kedi kokuyor, ağzım süt
bir içgüdünün varlığına tutunduğum gibi
ışıkları titreten rüzgâra tutunuyorum
nasıl ki bu esrimiş dünyada
bir tek gölgeler kendi renginde
senin gölgene öylece sığıyorum
hem bilmiyorsun, neler kaktım sandığıma
bilmiyorsun, çok dolaştım küpelerle
onca kulaksız arasında
yeşile çalandın, kayırdın bizi
yıldız haritalarından korudun ve tüm kötü sözcükleri
şimşirin dizdin ipe allı boncuk dizer gibi
öyle ayarsız yakarmalara filan katmadın
bir değirmen taşı gibi çevirdin başını
şölendi seninle ondan dokuz çıkarmak
bin etmek sonra kalan biri
beşik gibi sallandıysan da fır dönmedi hiç başın
sen yeşile çalacaktın, babam doğumunda anladı
büyüklenmenin, büyüklüğüne ters olduğunu
sana kimseler anlatmayacak
dik çatıları tutsaklıktan sayacaksın beş on yıl
balığın ağzında sindirilmeyi beklerken
bir anda dökülen safranın
tanrı'nın sana düğün hediyesi olduğunu
ıslanana kadar yalnızca rüya sanacaksın
ben marangozun alnına silah dayadım bugün
Reklam