Ya Kebikec
@Kebikec22
Shakespeare’in Venedik Taciri hukukçuya ne anlatır ?Hukuk
Venedikli Tacir Antonio’nun arkadaşı Bassanio’nun sevdiği kıza kavuşabilmesi için paraya ihtiyacı vardır. Bunun için yahudi bir tefeciye giderler ve para karşılığı senet verirler. Ancak senet üzerinde dikkat çeken bir şart vardır. Eğer bu para süresi içinde ödenmezse Antonio’dan ‘bir okka et’ kopartıp alacaktır. Antonio’nun ise gemileri seferden gelince bu paranın çok daha fazlasını kazanacağını bildiği için hiç tereddüt etmeden basar altına imzayı.
Ama olacağı var ya, gemileri batıverir Antonio’nun ve tüm parası gemileriyle beraber karanlığa gömülür. Arkadaşı Bassonio, sevdiği kıza kavuşmuştur kavuşmasına ancak senedin sahibi bedelini ister. Ancak asıl amacı para değildir. Zira yufka yürekli ve isteyene faizsiz borç paralar veren Antonio, tefecilerden nefret etmekte ve daha önce yahudi tefeciye de ‘köpek’ diye belki de hakettiği bir hakarette bulunmuştur.
Yahudi tefeci para değil canını istemektedir Antonio’nun. Konu mahkemeye taşınır. Ancak kanunlar o kadar işlevsiz kalmıştır ki, ‘senette imza altına alınan şart ne ise onu ister, mahkeme de bunu icra eder’ diye bir kanun vardır.
Ancak akıllı ve adaletli hakim tefecinin niyetini idrak eder. Tefeciye dönerek ; ‘Senette ne isteniyorsa o, yani sadece bir okka et alınacak. Bir damla bile kan akmayacak, çükü senette kan alacak diye bir kayıt yok’ diye cevap verir. Tabi ki kan akmadan bir insanın kesilmesinin mümkün olmadığını bilen hakim, tefeciyi şoka uğratır.
Kaldı ki aynı kanuna göre bir hristiyan Venediklinin kanını akıtan da aynı kanuna göre cezayı hakedecektir. Adaletli Hakim, paranın birkaç katını teklif edilmesine rağmen kabul etmeyen yahudi tefeciyi, aynı kanunlara dayanarak öyle bir hale getirir ki, Atonio’nun canına kasteden yahudi tefeci, mahkemeden malının yarısını hakim kararıyla kaybetmiş şekilde
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bülbülü öldürmek mi, kargayı beslemek mi ?Hukuk
Evet sizin de tahmin ettiğiniz üzere bu yazda Harper Lee’nin Pulitzer ödüllü efsanevi romanı ‘To kill a mockingbird’ yani ‘Bülbülü Öldürmek’ kitabından bahsi açacağız. Tabi bir hukukçunun bakış açısıyla. Sıkılmayacağınızı garanti edebilseydim ederdim ama malesef garantörlük sıfatına sahip değilim. Anladınız siz
Romanı 6 yaşında küçük bir kızın gözüyle okuyoruz. Daha işin başında Harper Lee, Amerikan toplumunun gerçeklerini, saf ve temiz bir bakış açısıyla değerlendirmemizi istiyor aslında. Bu küçük kızımızın bir babası var : Avukat ATTİCUS.
Bu uzun boylu, vakar sahibi adam evet bir avukat ama öyle alelade bir avukat değil. Amerikanın güneyindeki ırkçılığın zirvede olduğu dönemlerde bir zenciyi hem de bir beyaz kadına tırnak içinde ‘acıdığı’ ve ‘tecavüz ettiği’ suçlamasıyla yargılanan bir zenciyi savunmayı kabul edecek kadar karakterli bir avukattır. Hikayenin talihsizi zenci işçi, zavallı kızcağızın kimsesi olmadığını düşündüğü için her seferinde yardım etmektedir. Ancak beyaz kızımız ve babası zenci işçiyi kendi utanılacak fiilerini saklamak ve delilleri ortadan kaldırmak için mahkemeye verir. Aslında bu beyaz kadın namuslu ve güçlü kuvvetli zenciyi taciz etmiştir. Ancak amerikan toplumunda bir beyazın bir zenciyle konuşması bile aşağılanmaktadır. Bunu bilen kadın ve babası zenciye değil de bir beyazın delilsiz ispatsız sözlerine jürinin ehemmiyet vereceğini bildiklerinden suçlarını örtmek için dava açarlar .
Jüri üyeleri (Amerikan hukuk sisteminde 12 üyeden oluşan ve oybirliğiyle karar vermesi gereken jüri üyeleri söz konusudur), sırf siyah olduğu için sağ elli zenciyi suçlu bulur. Neden sağ elli dedim, çünkü kızın bulunduğu anda sol gözü mor olduğu söylenmekte ve de ellerinde hiç bir delil bulunmamaktadır. Zencimizin ise sol elindeki tüm kasları küçükken yaşadığı
Aykırı Bir Martıdan Hayat Dersleri1000Kitap
Aykırı Bir Martıdan Hayat Dersleri :
” Yola çıkanlarımızın çoğu çok yavaştı.Nereden geldiğimizi hemen unutup nereye gittiğimizi merak bile etmeden, günübirlik yaşayarak çoğu kez birbirinin aynısı olan şeyi yaptık; bir dünyadan gelip diğerine gittik. ”
Bir martı, adı Jonathan Livingston. Ama öyle alelade bir kuş değil Jon. Her şeyiyle tam bir aykırı. Diğer martılar hep sürü halinde uçarken o tek başına uçsuz bucaksız yerlere seyahat ediyor. Diğerleri belli bir süratte ömürlerini tüketirken Jon, kanatlarını yırtarcasına hız alıyor en sevdiği özgürlüğünü hissettiği engin denizlerin üstünde, açık bulutlarda..
Tabii böylesine aykırı olmanın her zaman bir bedeli vardır. Hele ki kapitalist toplumların basma kalıp doğrularına boyun eğmemek isteyenler çok acı şekilde öder bu faturayı. Kapitalist mi dedim, pardon martıdan bahsediyoruz sadece. Jon’u da atıyorlar tabi sürüden. ‘Dışlanmış’ oluyor artık Jon.
Tam burada dikkat edilecek bir husus var, Jon dışlanınca gidip bir mağarada ağlayıp sızlanmıyor; aksine dağları tepeleri aşıyor ve özgürlüğü sonuna kadar hissediyor kanının name name akışında. Kanatları, grubuna bağlı olmamanın getirdiği yalnızlık ve özgürlükle ıslık çalıyor güneşe. Dikkati çeken nokta da tam burada işte. Yalnız kalmak. Yalnızlıkla gelişiyor Jon. Tüm martılardan daha hızlı, tüm martılardan daha cesur.
Bir gün Sullivan ve diğer gökyüzü martılarıyla tanışıyor ve orada aslında tek sınırın insanın, aman pardon kuşların, kendine çizdiği sınırlardan ibaret olduğunu anlıyor Jon. Anlamakla kalmıyor, daha da çok çalışıyor ve zaman ile mekan denen iki prangadan da kurtarıyor, parlak beyaz kanatlarını. Keşfediyor kendi varlık nedenini ve hayat amacını. Tanıştığı akıl hocasından öğrendiklerini de eski grubuna giderek anlatıyor ve onları da nemalandırıyor bu felsefik