Ben, senin duygulandığın anlarda gözünün dolmasını ve bunu saklamaya çalıştığın gülümsemelerini özlüyorum. Çatık kaşlarının altında gizlediğin hassas duygusal yanını özlüyorum. Bizleri en iyi şekilde yetiştirmek için harcadığın emeklerini özlüyorum. Fotoğraf çekerken bile bizi germeyi başardığın ve tarzından ödün vermeden o fotoğrafları çektiğindeki inadını, aksiliğini özlüyorum. "Yokluğunda buldum seni" diyen şairin ne demek istediğini anlayarak özlüyorum seni.
İnsan anne babasını, akrabalarını ve çocuklarını seçemez. Herkes nasibindekine denk gelir ve düzen bu şekilde işler gider. İyi ebeveynlere rastlamak insanın hayatında ilk şükür edeceği nimetlerden diye düşünüyorum.