Ve kırk yaşını geride bırakmış ve hiçbir iyi şey yapmamış olarak,çocuksuz,yaşamda gerçekten tek başına olan Giovanni, çevresine, kendi yazgısının düşüşe geçtiğini görerek,korkuyla bakıyordu...
Birisi acı çektiğinde acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu;bir insan acı çektiğinde, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, diğerleri bu yüzden acı çekmiyor ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durum oluşturuyordu...