Beyhude
Ruhum satıldı bir şaire
Hemde beş akçeye
Hüsranım, beyhude bir alimim
Çoğu az her halimin
Eksiğim,
eksiktir kelimelerim
Bilinmez bir yerdeyim
Körüm bir mecnuna daimim
Sevme beni kadın
Serseriyim, sevgisizim
Derinim bir o kadar dolu
Bilinmez hazinim
Yetişemedim
Güller, papatyalar
Bir seviyor bir sevmiyor
Nereden başlasam
Bana çıkıyor sevmiyor
Bir hüsran içimde
Sevsin diye melek oldum
Unuttum bil mukabele
Şeytanın da bir melek olduğunu
Tanrı bile bilmez eksikliğimi
Sevgi çıksın falımda
İz sürerek geldim
Ama hep gerideyim
Ne kadar yaklaşsam da
Bir adım ötede dünya
Ben herkese yetiştim
Bir bana yetişmedi dua
Bilmez
Buruk bakardı
Görürdük, bilirdik
Ama susardık
Gözler yalan söylemez
Dili ekşi yalanlarla dolu
İçine baktım zemheri
Zehr-i hicran dolu
Görür, bilirdim
Aydan tecelli saçları
Bakmayı iyi bilir de
Görmek onun harcı değil
Çöplük gibi darmadağın
Âmâ gibi sözleri
Kulakları işitir
Şiir bilmez, aşk bilmez
Set çekilmiş izler
Ne kadar anlatsan boş
Yankı vermez duvarı
İnsan sanırdın önce
Meğer kendi mezar
Zâhirim bir sûret, bâtınım muamma;
Sen hangisine bakıp ‘ben’ dersin—
hakîkate mi, yoksa vehmine mi?
Geçti günler, aylar… yıllar bile
İçimde kalan aynı sızıyla
Kimse bilmedi
Bilmek de istemedi zaten
Sanırdım ben başkayım
Meğer sadece eksikmişim
Fazla değil… yarım
Kaçtım insanlardan
Kendime sığındım sandım
Meğer en karanlık yer
Kendi içimmiş
Adımı anan olmamış
Hatıram bile yok kimsede
Ben yaşadım sanırken
Yok sayılmışım sessizce
Bir gün vurdular yüzüme
Öyle laf arasında, acımadan:
“Sen ne çocuk oldun
Ne de genç…”
O an anladım
İçimde bir şey hiç büyümemiş
Hep aynı yerde kalmış
Bir eksik gibi
Gözlerim saklayamadı