Nefret ediyordu insanlardan.Dünyanın sahibi sanıyorlardı kendilerini.Her yeri ele geçirdikleri yetmiyormuş gibi,sokakta hayatta kalmaya çalışan hayvanlara bile katlanamiyorlardi.Luks arabalarının içinde giderken çarpıp geçiyorlar, acı içinde bıraktıkları hayvana yardim için bile durmuyorlardi.Dunya iğrenç bi yerdi yaşamak için. "Aferin oğlum,aferin!" diyen çığlığı duyduğunda yukari kaldırmadı kafasını,şu garip teyze yine pencereden kendisine sesleniyordu.Bu kadın bir gün sussaydi!Bir de bunlar vardi:Kendi kıçlarını kaldırıp hiçbir bok yapmayan hiçbir b*k yapmayıp habere alkış tutanlar!Yanlışı görüp sessiz kalan herkes gibi,asıl bunlar ,yanlışı yapanlardan bile beterdi.
Kendini yüce hissetti,dibe vurmasına bir bir deneyim daha kala.Bunlar da böyle evrimleseceklerdi,aşağilana aşağılana, ta ki aşağilanmaya doyup kim olduklarını düşünmeye başladıklarında,belki ilk defa kukla olmaktan çıkacaklar,karşılarında ki erkeği ellerinde tutabilmek için şekilden şekle girmekten vazgeçecekler,bedenlerini bir delik gibi kullandırmak yerine,kimim ben ne istiyorum diye soracaklardı ilk defa kendilerine!
Ve işte bu ilk soru ile başlayacaktı doğum ve "Niye buradayım?" diye devam edecekti.Belki o zaman önce kendilerini ,sonra doğuracaklari çocukları ve nihayetinde kimliksizlik içinde hapishaneye dönüşmüş toplumu kurtaracaklardi.Gercek kadının doğduğu o gün erkekliği çükten ibaret sananlar,erkekliği;karakterleri tüketerek karaktersizliği marifet haline getirmiş getirmiş toplum,karakterlere sahip çıkmayı ve kadını ellenecek bir mal gibi gören bu parazit dünyanın insanı da anneyi öğrenecekti.