Bir sonbahar hüznü çöktü içime zaman geçiyor ama saatler durmuş gibi herşey yolunda ama birşey eksik sanki, dökülen yapraklar gibi içimde birşeyler dökülüyor sanki...
İnsan, diyorum; öyle durduk yere soğumuyor hayattan ve insandan.
Susuyor ve sustukça biriktiriyor ve sonra ya içindekileri haykırıyor ya da sessizce uzaklaşıyor... Herkesten ve her şeyden...