Kenan Kaya
@Kenan007
Bazen senin elinden birşey gelmez
Öylece kalıp seyrettiğini düşün
Kalptendir gelen gözyaşları
Silmek ne mümkün...
Kenan Kaya
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sessiz sakinŞiir
Sessiz sakin oturuyordum
Zihnim, beynim
Yine sen sağanakları
Çok değil, belki birkaç gün oldu
Ben de takvimler, tarihler karıştı
Belki ay, belki yıl
Yerde bardak kırıkları
Konuştuğum aynalar
Bu yaşlar, bu çizgiler
Saçma sapandı suçlamalar
Kendi yansımam, senin yüzün
Sarılamıyorsan kader değil
Bıraktığın dünya
Ay yerinde yoktu
Sanki bir güneş tutulması
Belki de bu gökyüzü ikimiz yüzünden kapalı.
Kenan Kaya
Doğal ve SafŞiir
Bilmek biliminin aşka yok bir tarifi
Ben bir kayboluşu yazmıyorum, bu bir varoluş...
Birisinde kendimi bulmayı
Sevginin güzel ve gerçek olduğunu
Ve bu farkındalıkla, seni bilmek iradesine sahip olmayı
Yapay değil... aramızda maskelerin olmadığını
Ve bunu tüm kalbimle savunuşumu
Ellerini tutabilmek,
Ve gözlerinde kaybolmanın nihai huzurunu
Beraberken, kalplerimizin atışını ölçmek gibi
Böyle eylemlerimin olmasını
Zaten zor, zaten imkânsız...
Seninle duran bir zamanı kontrol etmek
Böyle bir güce sahip olup, her şeye meydan okumayı
Paha biçilemez...
Geçmişte kalmasının ve unutulduğu zannedilirken
Seslenip hayalinle iletişim kurmayı
Buluşmalarımızı geriye döndürmek gibi bir çabam
Her an'ı canlandırmak
Ve o anları tekrar tekrar yaşatmayı
Her dakika, her saniye...
Çünkü defalarca izlemek istiyorum o sahneleri
Kirpi İkilemi
Arthur Schopenhauer, 1851’de yayınladığı “Parerga ve Paralipomena: Kısa Felsefi Denemeler” adlı eserinin 396. bölümünün bir kısmında, kirpilerin soğukta kaldığı anlarda karşılaştıkları ikilemi anlatıyor:
“Soğuk bir kış sabahı çok sayıda oklu kirpi, donmamak için birbirine bir hayli yaklaştı. Az sonra, oklarının farkına vardılar ve ayrıldılar. Üşüyünce, birbirlerine tekrar yaklaştılar. Oklar rahatsız edince yine uzaklaştılar. Soğuktan donmakla, batan okların acısı arasında gidip gelerek yaşadıkları ikilemi, aralarındaki uzaklık, her iki acıya da tahammül edebilecekleri bir noktaya ulaşıncaya kadar sürdü. İnsanları bir araya getiren, iç dünyalarının boşluk ve tekdüzeliğidir. Ters gelen özellikler ve tahammül edemedikleri hatalar onları birbirinden uzaklaştırır. Sonunda, bir arada var olabilecekleri, nezaket ve görgünün belirlediği ortak noktada buluşurlar…”
Schopenhauer bu bölümde kirpilerin soğukta kaldığı bir anda karşılaştıkları ikilemi anlatmaktadır. Schopenhauer’in yazdığı bu bölümün bir kısmı, daha sonra Sigmund Freud’un 1921’de yayınladığı ”Grup Psikolojisi ve Ego’nun Analizi” adlı eserinde dipnot olarak yer bulur.
Freud, ana-oğul dışında tüm insan ve grup ilişkilerinde gözlenen çatışmayı açıklamaya çalışırken “Schopenhauer’in ünlü donan oklu kirpi benzetmesindeki gibi, hiç kimse, komşusuna fazla yaklaşmaya katlanamaz.” der.
Hem Schopenhauer’in, hem de Freud’un kullandığı bu kavram, insan ilişkilerini konu eden önemli bir ikilem haline geldi.
İkileme göre ne kadar iyi niyetli olursanız olun biriyle fazla yakınlaşır, fazla içli dışlı olur, fazla samimileşirseniz, istemeden de olsa o kişiyle çatışmaya ve birbirinize zarar vermeye başlarsınız. Oysa ki asla geçmemeniz gereken bir çizgi vardır ve o çizgiyi geçmeniz, ilişkinin hasar almasına ve