Fakat insanın içinde yarım kalan her şey bir ukdeydi.
Tamamlamayınca tamamlanmıyordu insan. Kolu kanadı kırık kalıyordu.
Rast gitti mi her işin benden sonra.?
Düzdün mü türlü eksiğini gediğini?
Rüzgara tuttun mu bir vakitler bana çözdüğün gömleğini?
Tenin kokusu ekmeğin, buğusu nedir bildin mi?
Ayrılık insana neler eder, sordun mu hiç?
Günlerle geceleri bir pervane gibi önüne kattın mı?
Kam aldın mı dünyadan?
Bir cevap uğruna elli yıl yaşadın mı hiç?
Ben yaşadım
İki kelime için katlandım bu dünyaya ben.
Zaman unuttu seni. Geldiğin yol, gittiğin gece bile unuttu
Ben unutmadım.
Unutuyor insan. Şükür ki sonunda unutuyor. Lakin hiç uyutmadım koynumdaki adını.
İlkin elli yıl önce, beni geride bir adak ağacı gibi bıraktığın o gece öldüm ben.
Şimdi sahiden...
İlkinde senin için ölmüştüm.
Şimdi kendim için.
Elli ömrüm daha olsa, yine senin için...