Ben hâlâ nereye gitsem, dönerken her köşe başında seni arıyor gözlerim. Ben, her kazandığım savaşın ardından, sana yeniliyorum. Ben, kim düşerse yere hâlâ seni kaldırıyor, kim gelirse sana merhaba kim giderse sana elveda diyorum. Sen dört duvardan öte, en güzel evimsin. Sen hâlâ.
Gregor
Evi terk etmek zorunda değilsin. Masanda otur ve dinle. Hatta dinleme bile, sadece bekle, istersen bekleme, tamamen hareketsiz ve yanlız kal. Sen maskesini düşür diye bütün dünya serecek kendisini gözlerinin önüne, daha fazlasını yapamaz ancak coşkuyla kıvranır karşında.
"inancımızın eksik olduğunu kimse iddia edemez. Sadece hayatta oluşumuz bile tüketilemez bir inanç kaynağıdır."
"sadece hayatta oluşumuzun bir inanç kaynağı olması mı? Yaşamaktan başka ne yapabiliriz ki?"
"işte inancın o devasa gücü tam da o ' başka ne yapabiliriz" in içinde yatıyor :yoksunluktur ona şeklini veren "
Tanığı olduğumuz acıları bizim de çekmemiz gerekir. Hepimiz tek bir gövdeyi paylaşmıyoruz ama ilerlemeyi paylaşıyoruz ki bu da şu ya da bu şekilde bizi acıların içinden geçiriyor. Bir çocuğun bütün aşamalardan geçip büyümesi, yaşlanması ve ölmesi gibi (ve her aşama onlara önce ulaşılamaz gelir) bizde dünyanın bütün acılarından geçerek büyür, gelişiriz (başkalarıyla olan bağımız kendimizle olan bağımızdan daha güçsüz değildir.)bu bağlamda adalete yer yoktur, acı çekmekten korkmaya da bir ölçüt olarak acının ulu orta sergilenmesine de yer yoktur.
Bu hayatın zevkleri aslında onun zevkleri değil de bizim daha yüksek bir hayata tırmanma korkularımızdır; bu hayatın işkenceleri değil de bizim bu korku yüzünden kendimize ettiğimiz işkencelerdir.