Ben geç fark ettim.
Bazı şeyleri çok geç anladım.
Senin beni hiç tam olarak istemediğini…
Ama yine de yanımda durduğunu,
Sırf alışmakla,
Sırf boş kalmamakla,
Sırf biri sana iyi geliyor diye oyalanarak kaldığını…
Oysa ben seni “yüreğimle” seçmiştim.
Sen beni geçiş noktan yaparken,
Ben seni varış noktası sanmıştım.
Ve bu,
Benim saflığım değil,
Benim temizliğimdi.
Sen geçmişinin yükünü sakladın.
Ben onu taşıyan ellerini tuttum.
Sen eski yaralarından bahsetmedin,
Ben o yaraları bile sevdim,
Hiç görmeden.
Ama sen…
Bir gün bile "buradayım" demedin tam olarak.
Bir gün bile gözümün içine kalbinle bakmadın.
Bir şeyleri hep yarım tuttun.
Çünkü birini unutamamış birinin,
Gerçekten sevmeye gücü yoktu.
Ve ben sustum.