Yazdığım şeylerin içeriği sendin. Yüzüne karşı haykıramadığım şeyleri yazıyordum. Senin zorunla ilerlese de yönüne benim karar verdiğim uzun soluklu bir terk edişti.
İçimde hüküm süren hiçlik duygusu büyük oranda senden bana sirayet ediyordu. Tek ihtiyacım biraz cesaret, nezaket ve kendi yolumda ilerlemem için biraz destekti. Sense bunun yerine bana başka yollar açtın ve benimkine engeller koydun. Belki iyi niyetliydin ama ben buna uygun değildim.
Aslında, *'Bana karşı gelmek yok!" dediğin zaman, asıl amacın bendeki zıtlıkları bastırmaktı. Ancak, benim için bunun etkisi çok büyüktü: Fazla itaatkâr oldum, tamamen sesimi kestim, senden kaçtım, saklandım. Yalnızca senin etkinden uzak olduğum ya da en azından etkinin bana ulaşamayacağını bildiğim zamanlar kendim oldum. Ama sen bunlarla yüzleştiğinde sana zıt olduğumu düşündün. Hâlbuki tek neden senin gücün ve benim zayıflığımdı.