Yazıklar olsun, seni sevmesini bilmeyenlere; ey gâmlı ülke! Seni sevip, senin sessiz dramın içinde gömülüp gitmekten korku çekenlere! Taşın, toprağın ne bitmez bir sabır ve mukavemet hazinesidir! İnsan senin göğsünde ya destanî bir kahramanlığa erer ya da en ilahî mizaçlı velilerin feragat ve mahviyet derecesine varır.
Ne doğduğumuz yeri, ne sevdiğimiz kimseleri, ne yüzümüzü, ne kalbimizi kendimiz seçebildik. Fakat ölümün her türlüsünü seçmek bizim elimizdedir. Ben, işte, gider ayak bu gücümü, bu tek gücümü kullanacağım. Ölümlerin bence en asilini, en değerlisi, en tatlısıyla öleceğim.